Markmiðið með sárahreinsun er að fjarlægja aðskotahluti, leifar (debris), það er vefleifar, leifar eftir bakteríur (cellular debris) og leifar eftir sáraumbúðir, og annað sem getur mengað sár og mögulega valdið sýkingu (Fowler o.fl., 1999) og ef lífvana vefur er í sári mun það alltaf lengja stig bólgumyndunar og þar af leiðandi tefja fyrir því að sárið geti gróið (Morison o.fl., 1997). Einnig þarf að hreinsa sár til að hægt sé að meta þau og ákveða frekari meðferð (Fletcher, 1997).

Margt þarf að hafa í huga þegar ákveðið er hvers konar lausn er ákjósanlegast að nota í hvert sinn. Morison o.fl. (1997) setti upp lista yfir helstu kosti sem hin fullkomna lausn til að hreinsa sár þarf að búa yfir. Slík lausn má ekki skaða vef en á sama tíma verður hún að geta minnkað fjölda örvera í sárinu. Hún verður að geta virkað þrátt fyrir að gröftur, blóð, drepvefur eða drep sé til staðar og hún má ekki valda breytingum á skynnæmi sjúklings. Einnig er ágætt ef hún er auðfáanleg, hagkvæm( cost-effective), stöðug (stable) og geymist vel. Flynn (2003) setti upp svipaðar kröfur fyrir sýkladrepandi lausnir. Hann segir að sýkladrepandi lausnir verði að hafa þrjá eiginleika: Þær verða að virka gegn ákveðnum bakteríum og skaðlegum efnum sem þær framleiða, þær ættu ekki að vera skaðlegar sárgræðslu og aukaverkanir af þeim ættu að vera í lágmarki.

Þar sem bakteríur geta ekki ráðist inn í heilbrigðan vef án þess að ná að loða eða festast við vefinn er mikilvægt að skola sár vel um leið og mengun hefur átt sér stað (Mertz og Ovington, 1993). Samkvæmt Fletcher (1997) er aðallega tvennt sem hafa þarf í huga þegar kemur að því að skola sár: Lausnin sem notuð er og þrýstingurinn á vökvanum þegar sárið er skolað. Auk þess benda rannsóknir til að huga þurfi að hitastigi lausnarinnar sem valin er (Fletcher, 1997). Farið verður nánar í ástæður þess í kafla 2.2.3.

Áður en sár eru hreinsuð þarf að fá nákvæma sögu frá sjúklingnum og framkvæma mat á honum. Þættir eins og aldur, ýmsir sjúkdómar (t.d. sykursýki og nýrnabilun), offita, vannæring og notkun á ónæmisbælandi (immunosuppressive) lyfjum getur aukið hættu á sýkingu og haft slæm áhrif á sárgræðslu (Bianchi, 2000).